hier een overzicht van de tentoonstelling E PUR SI MUOVE, met de transparanten, de grote vlerk en de twaalf zwervers, twaalf beelden uit metaal, papier, plaaster en gevonden materialen, uiteraard ook met verve...
zes heel dunne transparante schilderijen die op ongeveer een meter van elkaar in de ruimte ophangen, elk op zich vormt een autonoom schilderij, maar samen vormen ze ook een geheel, een schilderij waarbij je je tussen de verschilende lagen van het werk kan begeven, in het schilderij kan treden
grote vlerk (ong 3m hoog) in metaal en papier bewerkt met acrylaten en zes dunne transparante schilderijen van 1m bij 4,5m die vrij in de ruimte kunnen hangen, samen of afzonderlijk
alle zwervers hebben iets verstild maar tegelijk ook uitbundig, ze dragen oude verhalen met zich me maar zijn geen fossielen, ze leven en treden verder door het leven, ik voel ze graag verwant aan de personnages uit Marquez' romans...
de voorman, die plaats heeft hij niet zelf gekoze tussen de zwervers, hij kreeg ze als vanzelf aangemeten, misschien omdat hij resoluut voor zich uit tuurt doorheen zijn stereoglazen, hoewel, wie hem beter in de ogen kijkt ziet hoe die ogen ook een oude herinnering aan een jong meisje reflecteren...
hier zie je de 'gekamde', ook een van de twaalf zwervers, met op de achtergrond ook een tweeluik, acryl op doek, elk luik meet 150 bij 200cm de zwervers zijn gemaakt uit een metalen skelet dat aangekleed werd met plaaster of papier en allerhande gevonden en verzamelde objecten, zo zijn het een soort ruimtelijke collages van verloren of afgedankte voorwerpen die terug tot leven komen.
ook een van de twaalf zwervers, een van de kleinsten, deze draagt onder andere een reservoir met zich mee. Alle twaalf de beelden dragen een aantal attributen met zich mee, gaande van proviand, over laarzen en boeken of partituren, een stereokijker of foto's en andere herinneringen. Samen vormen ze zo een bonte stoet van verhalen, een rijke kudde vol leven.
alle twaalf deze zwervers hebben vier benen maar steunen eugenlijk maar op drie er van, de vierde raakt de grond net of verheft zich er juist van, zo krijgen zij een extra dynamiek, ze zijn steeds onderweg, niet haastig, ondanks hun soms eerder drukke outfit hebben ze ook iets verstild, echter ook iets rusteloos...
Ik stond bij het maken van de zwervers aanvankelijk niet stil bij hun geslacht, misschien omdat ik in Egypte tijdens mijn trektocht te paard door de woestijn enkel door jongens begeleid werd, maar toch vond ik dat bij deze karavaan ook een vrouw hoorde, en wat voor een: ze is veruit de kleurrijkste en toont al haar vrouwelijkheid zonder schroom...
misschien de soberste van de twaalf zwervers, deze heeft minder ballast om mee te torsen, minder verhaal, hoewel? zijn romp op zich bestaat uit een houten structuur, een afrikaanse vorm die ik vond op een van mijn strooptochten, neen niet in Afrika en niet op grof wild, maar langsheen rommelmarkten en afvalbergen...